"عباس کیارستمی"، هنرمند بلندآوازۀ ایرانی‌ که نقش بزرگی‌ در معرفی‌ سینمای ایران به جهان داشت در سن ۷۶ سالگی در پاریس درگذشت. او فیلمساز مستقلی بود که بازی با رویا و واقعیت را دوست داشت. بسیاری از فیلم‌هایش "مرز باریک میان مستند و داستانی" پیش می‌رفت و تلاش‌اش برای برداشتن این مرز بود. 

او معتقد بود که مخاطب برای شنیدن قصه به سینما نمی‌رود بلکه "انگیزۀ مردم ارتباط با لحظات حقیقی‌ در فیلم است". برای عباس کیارستمی فیلم خوب، فیلم بادوام بود؛ فیلمی که به مخاطب کلک نمی‌زند بلکه او‌ را به حال خودش رها می‌کند تا شاید ساعت‌ها، روزها و یا سال‌ها با حقیقت فیلم زندگی کند.

هنر برای او بازگشت به دوران کودکی و بازی‌های کودکانه بود. او معتقد بود که هنر خوب هدف‌مند نیست بلکه بازگشت به دورانی است که در آن‌ بخش ناخودآگاه از بخش آگاه قوی‌تر  است. 

کیارستمی از جمله کارگردانانی بود که پس از انقلاب در ایران ماند و تصمیم برای ماندن را مهم‌ترین تصمیم برای زندگی حرفه‌ای‌اش می‌دانست: "اگر درختی را که ریشه در خاک دارد ببرید و به جای دیگر ببرید، آن درخت دیگر میوه نمی‌دهد". او با محدودیت‌ها بزرگ شده بود و هیچگاه محدودیت را مانع کار خود ندید.

کیارستمی فیلمسازی را از سال ۱۳۴۶ با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شروع کرد. "نان و کوچه"-۱۳۴۹ و "زنگ تفریح"-۱۳۵۱ از اولین نمونه فیلم‌های اوست. در سال ۱۳۶۵ "خانه دوست کجاست" را ساخت؛ فیلمی که دروازه‌های جشنواره‌های گوناگون را به رویش باز کرد. "کلوزآپ" یا "نمای نزدیک" در سال ۱۳۶۸ کار دیگری از اوست که در آن تمامی بازیگران در نقش اصلی خود بازی می‌کنند. در سال ۱۳۷۶ با فیلم "طعم گیلاس" اولین و تنها جایزه نخل طلای فیلم کن را در سینمای ایران به دست آورد: "من هیچ کاری بر خلاف میل و باورم انجام ندادم و نخواهم داد". در سال ۱۳۹۱ برای آخرین اثر بلند سینمایی‌اش به نام "مثل یک عاشق" برای پنجمین بار نامزد دریافت نخل طلای جشنواره کن شد. ماجرای این فیلم که در ژاپن ساخته شد، روایتی عاشقانه از یک دختر دانشجوست.

"مارتین اسکورسیزی^۱" کارگردان مشهور آمریکایی بعد از شنیدن خبر درگذشت او چنین گفت: "او یکی‌ از هنرمندان نادر، و صاحب دانشی خاص دربارۀ جهان بود. آن‌ طور که "ژان رنوار^۲" می‌گوید: حقیقت همیشه جادو می‌کند. برای من این جمله خلاصه کارنامه درخشان کیارستمی است".

عباس کیارستمی استاد و الگوی فیلمسازان جوان بود و آرزوی ساختن فیلم را برای خیلی‌‌ها برآورده کرد.

1. Martin Scorcese
2. Jean Renoir